کوچه ای دور از شهر

زیر بارون ترانه
من و تو خیس از احساس
ما و سبز و نیلی
دشت اخر دنیا همین جاست
آخر دنیا همین جاست
بین دستای منو تو
وقتی از دوری خبر نیست
توی حرفای منو تو
وقتی گریه جا می ذاره
من و با تو توی خلوت
شب می شه پر از ستاره
می بنده بارشو وحشت
صدای خش خش برگا
می شه آهنگ شب ما
اینجا بارون ترانس
شاید آروم شه تب ما

 

 

 

نویسنده:ارام در 7:39 |  لینک ثابت  

سلام. بعد نمی دونم چند ماه دوباره وبلاگو دارم با شعر خودم اپ تو دیت می کنم. اصلا بعد چند ماه درست حسابی داره اپ می شه. این چند ماه فقط یه چیزی می نوشتم که واگذار نشه. (لازم به تاکید نیست خودم می دونم تو2 خط جمله 3 بار گفتم بعد چند ماه!!!!)

این گام پی گام دگر رفتن ها
تا کجا خواهد بود؟
تا کجا باید رفت؟
مقصد این همه شب خستگی جان فرسا
غایت این همه روز رفتن بی پروا
اخر این همه تنهایی و بیم
می رسد مرز کجا؟
چه کسی آخر شب بیداری
مرحم زخمه ی خنجرهارا
-که در این زیستن بی معنا دوره و عادت شد-
به تن خسته من خواهد زد؟
پشت این کوه بلند ماه و خورشیدی هست؟
تا فراموش شود رنج این راه پر از تاریکی؟
تا کجا با ید رفت؟
تا کجا باید سوخت؟
تا کجا باید ساخت؟

نویسنده:ارام در 16:0 |  لینک ثابت   • 

می خوام یه اعتراف کنم منم گناه می کنم

هر روز تو پیچ کوچمون تو رو نگاه می کنم

ببین که خالیه هنوز جای تو پیش جسم من

ولی برای بی کسی تو رو پناه می کنم

نشستی تو چشای من ولی دلم تنگه برات

تو غزلام نگاهتو ردیف ماه می کنم

نگو برم نگو دیگه چش ندوزم تا تو بیای

نگو اگه تو فکرتم تو رو تباه می کنم

من نمی گم تو بد شدی فکر کسی تو سرته

تو رو خدا بهم بگو که اشتباه می کنم

نویسنده:ارام در 7:20 |  لینک ثابت   •